فیکسچرها نقش مهمی در تولید صنعتی دارند. طراحی ساختاری مبتکرانه آنها معمولاً از سه بخش اصلی تشکیل شده است: گیره، نگهدارنده و ثابت. بخش گیره، به عنوان هسته فیکسچر، مسئول محکم نگه داشتن قطعه کار است و اغلب از فرم های انعطاف پذیر و متنوع مانند فک های متحرک و صفحات فنری استفاده می کند. قسمت نگهدارنده یک پشتیبان محکم برای قسمت گیره فراهم می کند و از پایداری گیره اطمینان حاصل می کند که معمولاً از طریق پین ها و بلوک های نگهدارنده به دست می آید. بخش تثبیت کننده به عنوان یک پل بین فیکسچر و میز کار عمل می کند و اطمینان حاصل می کند که فیکسچر در حین ماشینکاری حرکت نمی کند، معمولاً از روش های بست مانند بستن بلوک ها و پیچ ها استفاده می کند.
اصل کار فیکسچر اساساً کاربرد اصول مکانیکی است. وقتی قسمت گیره گیره قطعه کار را محکم می گیرد، نیروی گیره ایجاد می شود. این نیرو از طریق اتصالات متحرک فک ها یا سایر اجزای ساختاری به داخل منتقل می شود و به این ترتیب قطعه کار محکم می شود. به این ترتیب قطعه کار حتی در هنگام مواجهه با اغتشاشات خارجی مانند ارتعاش در حین ماشین کاری می تواند موقعیت و جهت خود را حفظ کرده و از دقت و کیفیت ماشین کاری اطمینان حاصل کند.
علاوه بر این، عملکرد وسایل بسیار انعطاف پذیر است. می توان آن را به صورت دستی یا با کمک نیروهای خارجی مانند هیدرولیک، پنوماتیک یا موتورهای الکتریکی کار کرد. علاوه بر این، حالت عملکرد ثابت را می توان با توجه به ویژگی های مختلف قطعه کار و نیازهای پردازش برای دستیابی به بهترین نتایج پردازش تنظیم و بهینه کرد. بنابراین، فیکسچرها نه تنها دستگاههای متداول برای تثبیت قطعه کار در تولیدات صنعتی هستند، بلکه ابزارهای مهمی برای بهبود کارایی و کیفیت پردازش و کاهش هزینهها و ضایعات هستند.
