فیکسچرها به عنوان تجهیزات فرآیندی مهم به طور گسترده در صنایع مختلفی مانند ماشینسازی، الکترونیک، سختافزار سبک و قطعات خودرو استفاده میشوند. وظیفه اصلی آنها قرار دادن و ثابت کردن قطعات کار برای ماشینکاری، مونتاژ یا بازرسی است. انتخاب ماده برای یک فیکسچر تأثیر مهمی در اطمینان از دقت، استحکام، مقاومت در برابر سایش و عمر مفید آن دارد. بنابراین، چه موادی معمولا در وسایل استفاده می شود؟
مواد فلزی
مواد فلزی از جمله پرکاربردترین مواد در ساخت وسایل هستند. اینها عمدتاً شامل فولاد کربن، فولاد ضد زنگ و آلیاژهای آلومینیوم هستند. این مواد دارای استحکام مکانیکی بالا، چقرمگی خوب و مقاومت در برابر سایش هستند و می توانند بارهای کاری و ضربه های زیادی را تحمل کنند. در عین حال، مواد فلزی قابلیت ماشینکاری خوبی دارند، به آسانی پردازش میشوند و{3}}گرم میشوند و نیازمندیهای دقت در ساخت وسایل را برآورده میکنند.
1. فولاد کربنی: فولاد کربنی یکی از متداول ترین مواد فلزی مورد استفاده در ساخت وسایل است. استحکام و استحکام بالایی دارد و می تواند فشارهای کاری زیادی را تحمل کند. در همین حال، فولاد کربنی نسبتاً ارزان است، که آن را مقرون به صرفه-میکند. با این حال، فولاد کربنی مقاومت در برابر خوردگی ضعیفی دارد و در محیط های مرطوب یا خورنده مستعد زنگ زدگی است.
2. فولاد ضد زنگ: فولاد ضد زنگ یک ماده فلزی با مقاومت در برابر خوردگی عالی است. این دارای استحکام بالا، چقرمگی بالا، و مقاومت در برابر سایش خوب است، که آن را برای ساخت تجهیزات-دقت و{3}} با نیاز بالا مناسب میسازد. مقاومت در برابر خوردگی آن به آن اجازه می دهد تا برای مدت طولانی در محیط های کاری سخت پایدار عمل کند، اما قیمت آن نسبتاً بالا است.
3. آلیاژ آلومینیوم: آلیاژ آلومینیوم یک ماده فلزی سبک وزن-است. این رسانایی حرارتی و ماشین کاری بسیار عالی دارد و برای ساخت وسایلی که نیاز به قابلیت های سبک وزن و اتلاف گرما دارند مناسب است. آلیاژهای آلومینیوم نیز مقاومت خوبی در برابر خوردگی دارند، اما استحکام و استحکام آنها کمی کمتر از فولاد کربنی و فولاد ضد زنگ است.
مواد{0}غیر فلزی: علاوه بر مواد فلزی، مواد غیرفلزی نیز نقش مهمی در ساخت وسایل بازی میکنند. اینها عمدتاً شامل پلاستیک، لاستیک و سرامیک هستند. این مواد سبک وزن، مقاوم در برابر خوردگی{4}}و دارای خواص عایق خوبی هستند که در کاربردهای خاص بسیار ارزشمند هستند.
1. پلاستیک: وسایل پلاستیکی مزایایی مانند وزن سبک، هزینه کم و عایق خوب را ارائه می دهند. علاوه بر این، مواد پلاستیکی به آسانی پردازش و قالبگیری میشوند و نیازهای تولیدی وسایل پیچیده-شکل را برآورده میکنند. با این حال، گیره های پلاستیکی دارای استحکام و استحکام پایینی هستند و آنها را مستعد تغییر شکل یا آسیب تحت بارهای سنگین می کند.
2. لاستیک: گیره های لاستیکی عمدتاً برای کاربردهای جذب ضربه، بالشتک و ضد لغزش استفاده می شوند. آنها دارای خاصیت ارتجاعی و مقاومت در برابر سایش هستند و به طور موثر از سطوح قطعه کار در برابر آسیب محافظت می کنند. با این حال، گیره های لاستیکی ظرفیت تحمل بار محدودی دارند و برای کاربردهایی با بارهای سنگین مناسب نیستند.
3. سرامیک: گیره های سرامیکی با سختی بالا، مقاومت در برابر سایش خوب و مقاومت در برابر خوردگی قوی مشخص می شوند. آنها در محیط های سخت مانند دمای بالا و فشار بالا عملکرد عالی دارند. با این حال، گیره های سرامیکی نسبتا شکننده، مستعد شکستگی یا شکستگی هستند و پردازش آنها دشوار است.
مواد کامپوزیت: با توسعه تکنولوژی، مواد کامپوزیت به طور فزاینده ای در ساخت گیره مورد استفاده قرار می گیرند. مواد کامپوزیتی مواد جدیدی هستند که از دو یا چند ماده تشکیل شدهاند که از طریق فرآیندهای خاص ترکیب شدهاند و دارای خواص برتری هستند که در مواد منفرد یافت نمیشوند. به عنوان مثال، گیره های کامپوزیت فیبر کربن هم از استحکام و هم استحکام بالا برخوردارند، و همچنین از مزایای سبک بودن و مقاوم بودن در برابر خوردگی-، که چشم انداز کاربرد گسترده ای را در هوافضا، تولید خودرو و سایر زمینه ها نشان می دهد.
